• Tine Delannoy

CHAOS IN DE KUNSTKLAS

Ik ben een chaoot. Een vergeetkous en een sloddervos. Niet echt de kenmerken van een prototype leerkracht.

Toen ik dus aan mijn carrière in het onderwijs begon had ik nog heel wat te leren. Ik kwam in de voetsporen terecht van een docente plastische opvoeding, die weldra met pensioen ging. Al snel kwam ik erachter dat ze met ijzeren hand lesgaf aan de beroepsleerlingen waar ik later de "macht" over zou krijgen. Ik was 23, en stapte met mijn wijde jeans, Adidasjes, leren jas en schoudertas versierd met doodskoppen het terrein van het VTI op. En hoewel die doodskoppen leken te werken en ik gelukkig een portie natuurlijk gezag van mijn vader heb geërfd, bleek ik toch een totaal ander probleem te hebben. Zoals mijn voorganger de officier, was ik middenin oorlogsterrein terecht gekomen. Mijn klas was het slagveld en na elke les leek er een bom ontploft. Orde en structuur bleken de sleutel tot succes te zijn in een klas waar 6 leerlingen aan het schilderen zijn, 2 leerlingen nog iets uitgelegd moeten krijgen, 3 leerlingen hun schildergerief aan het uitwassen zijn (waarbij natuurlijk de meeste fun behaald wordt als er wat gespetter aan de pas komt), 2 leerlingen al na 15 minuten klaar zijn en nog een andere leerling het vertikt om die dag aan de opdracht te beginnen. Op het einde van mijn eerste jaar bleek mijn tekenmateriaal in de klas gehalveerd te zijn. Penselen waren hun haren verloren aan prutsende leerlingen met een schaar. Gommen bleken allemaal opgebruikt te zijn, in duizenden stukjes verbrokkeld of geperforeerd door potloodpunten. Bij het schilderen werd er altijd veel te veel verf genomen, waardoor meer dan de helft door de afvoer verdween. Latten waren in twee gebroken, houtskool verpulverd, papier ongebruikt verkreukeld en in een propje de vuilnisbak in gekieperd. Bleek dus al snel dat de Spartaanse aanpak van mijn voorganger misschien wel een soort van noodzakelijk kwaad was. Ik sprong dus mee op de kar en strooide er lekker bevelen op los om de orde in de klas te handhaven. Maar na enkele jaren heb ik die strenge aanpak volledig laten varen. Tegenwoordig kom ik bijzonder goed voorbereid (cruciaal!) mijn klas binnengestapt en zorg ik voor orde en structuur. Betekent dit dat ik niet meer 'struggle'? Helemaal niet. Nog steeds weet ik niet goed of ik nu een stille klas verkies boven een klas waarin ik mezelf niet meer hoor denken. Want zo tussen luid en stil, vormt een lastige grens om aan te geven. En jaaaaa, het gebeurt nog steeds dat materiaal eens op geheimzinnige wijze verdwijnt, dat een leerling een natte vod in zijn gezicht krijgt van een klasgenoot of dat een les volledig in het honderd loopt omdat ik iets nieuws wou uitproberen. Maar dan denk ik gewoon, ach...volgende keer beter. Het is gewoon dikke pech! Orde en structuur zijn nou niet de meest typerende kenmerken van een kunstzinnig persoon. En dan verstop ik me snel achter het excuus van 'creative mess'.

Al mijn trucjes voor structuur en orde in de kunstklas (die daarom niet altijd succes garanderen) deel ik in één van mijn volgende blogposts. Omdat er heel veel over te zeggen valt, zal ik het onderverdelen in een post over lesvoorbereiding, over orde in de klas, materiaal sorteren en gestructureerde chaos.


Is dit verhaal ook voor jou herkenbaar? Laat het me even weten. Want samen raken we verder dan alleen. ❤️





MIS GEEN BLOGPOST

Voer je e-mailadres in om een e-mail te ontvangen wanneer er een nieuwe post online staat.

Hey, ik ben Tine! Ik ben leerkracht beeld/ plastische opvoeding, auteur van InBeeld en mama van 2 tieners. Ook geef ik creatieve en kunsteducatieve workshops. Op deze blog vind je tips en ideetjes om creatief aan de slag te gaan met je leerlingen of kinderen. 

  • Pinterest
  • Instagram
  • LinkedIn - Black Circle
  • YouTube